Kerem kapıyı açtığında kadın içeri girdi. Adı Deniz’di. Çantasını bırakmadan “Ne yapmamı istersin?” diye sordu.
Kerem biraz tereddütle cevap verdi: “Aslında… yarın anneme hediye almam lazım. Hiçbir şey beğenmiyorum. Yanımda gelir misin? Sadece bakmamıza yardımcı ol.”
Deniz kaşlarını kaldırdı, sonra omuz silkti. “Tamam. Ama uzun sürmesin.”
İkisi birlikte Yalıkavak’ın sakın sokaklarına indiler. Deniz vitrinlere bakıyor, ara sıra “Bu olmaz”, “Bu fazla gösterişli”, “Bunu al” diye kısa yorumlar yapıyordu. Kerem çoğu zaman sadece başını sallıyordu. Bir mağazada Deniz eline küçük bir ipek şal tutuşturdu. “Bu uygun. Hem hafif hem de beğenir.”
Kerem aldı. Dışarı çıktıklarında Deniz “Başka bir şey var mı?” diye sordu. “Yok. Bu kadar.” “O zaman ben döneyim.”
Kerem “Bir kahve içelim bari” dedi. Deniz kabul etti. Küçük bir yerde ayakta kahve içtiler. Konuşma azdı. Deniz, “Annene alıyorsun ya, iyi etmişsin” dedi sadece. Kerem “Teşekkürler” diye cevap verdi.
Kahve bitince Deniz çantasını omzuna aldı. “Ben çıkıyorum. İyi akşamlar.” Kerem “Bir daha yazarsam… yine hediye mi seçeceğiz?” diye sordu, hafifçe gülümseyerek. Deniz de gülümsedi. “Yazarşın, bakarız.”
Uzaklaşırken Kerem telefonunu çıkardı. Rehbere ekledi: Bodrum Escort – Deniz.
O akşam ne odada oturdular ne de uzun uzun konuştular. Sadece bir şal seçtiler ve bir kahve içtiler. Kerem için o yazın en sıradan ama en garip hatırası bu oldu.